Παρασκευή, 29 Μαΐου 2026
Η καθιερωμένη ημερήσια εκδρομή μας εφέτος είχε ως προορισμό τη γραφική Καστοριά, το σπήλαιο του δράκου και το δάσος Μεσοποταμίας.
Κατευθυνθήκαμε προς τη Δυτική Μακεδονία. Μέσω Σιάτιστας φθάσαμε στην πανέμορφη λίμνη της Καστοριάς, γύρω από την οποία είναι κτισμένη η ομώνυμη πόλη.
Πρώτη στάση, στο περίφημο «Σπήλαιο του Δράκου». Το σπήλαιο εκτείνεται σε μια διαδρομή 300 μέτρων όπου ο επισκέπτης μπορεί να θαυμάσει έναν εντυπωσιακό διάκοσμο από σταλακτίτες και σταλαγμίτες. Η θερμοκρασία εντός του σπηλαίου διατηρείται σταθερή καθ’ όλη τη διάρκεια του χρόνου, μεταξύ 16 – 18 ⁰C, ενώ η υγρασία ανέρχεται στο 90 %.
Ίχνη ανθρώπινης παρουσίας δεν έχουν βρεθεί στη σπηλιά , ενώ εντοπίστηκαν ορισμένα παλαιοντολογικά κατάλοιπα με κυριότερα τα οστά αρκούδας των σπηλαίων, ηλικίας περίπου 10.000 ετών. Το είδος αυτό έζησε στην Ευρώπη κατά τη διάρκεια του Πλειστόκαινου και μετέπειτα εξαφανίστηκε. Τα αρσενικά ζώα ζύγιζαν μέχρι και μισό τόννο ενώ τα θηλυκά είχαν βάρος 200-250 κιλά. Το ύψος τους έφτανε τα 3 μέτρα σε όρθια θέση! Τα απολιθωμένα λείψανα ανευρίσκονται σχεδόν αποκλειστικά μέσα σε σπήλαια, όπου πιθανώς διέμεναν για μεγαλύτερο χρονικό διάστημα.
Μέσα στη σπηλιά σχηματίζονται 7 μικρές υπόγειες λίμνες ενώ είναι το μοναδικό σπήλαιο στην Ελλάδα με λίμνες γλυκού νερού, οι οποίες επικοινωνούν υπογείως με την λίμνη της Καστοριάς. Διαθέτει 10 αίθουσες (η μεγαλύτερη με διαστάσεις 45 × 17 μ.), 3 γέφυρες (μία πλωτή) και 5 σήραγγες.
Σύμφωνα με μια μάλλον μεσαιωνική παράδοση, δίπλα στη λίμνη υπήρχε μια σπηλιά που στο βάθος της υπήρχε χρυσορυχείο του οποίου ατρόμητος φρουρός ήταν ένας δράκος. Το τρομερό τέρας έβγαζε από το στόμα του φλόγες και δηλητηριασμένους ατμούς που απέτρεπαν και τον πιο θαρραλέο να διαβεί το κατώφλι της σπηλιάς, εξ ου και η ονομασία «σπήλαιο του δράκου».
Έπειτα, ήρθε η ώρα για ένα καφέ και παγωτά ή βάφλες στα παραλίμνια καταστήματα κοντά στο κέντρο. Μας γοήτευσαν οι πάπιες και οι πλάβες (επίπεδες βάρκες) των ψαράδων, που μας θύμισαν τις περιγραφές της Πηνελόπης Δέλτα για τους Αγωνιστές του Μακεδονικού Αγώνα στα Μυστικά του Βάλτου.
Τέλος, καταλήξαμε στο πανέμορφο άλσος της Μεσοποταμίας με την καταπράσινη βλάστηση, όπου παίξαμε με την ψυχή μας. Οφείλει το όνομά του στο γεγονός ότι η περιοχή βρέχεται από δύο παραποτάμους του Αλιάκμονος.
Επιστρέψαμε με άριστες εντυπώσεις, με κέφι, με χαρά και με ανέκδοτα στο μικρόφωνο. Η μόνη μας λύπη ήταν που τελείωσε η εκδρομή. Και του χρόνου ! !
